Untitled

Updated: Oct 26, 2019

Ik zal nooit begrijpen waarom mensen heel luid praten op publieke plaatsen. Is dat een aangeboren nood om gehoord te worden?

Telefoongesprekken die in mijn ogen (of zal ik in mijn oren zeggen?) echt, van meer dan privé aard zouden moeten zijn, zijn heel goed te volgen in een overvolle tram. Heeft het met mijn gevoeligheid of zijn ze zelf doof? Misschien een mix van beiden.

En het heeft niet zozeer te maken met privé of niet privé, maar over prikkelbaarheid van mijn zenuwen stelsel. Ik word er gek van en begrijp niet dat ik, blijkbaar, de enige ben die er last van heb 🤷🏻‍♀️

Dit is de Astridplein in mijn geliefde Antwerpen, en, op een typerende grijze morgen, hier uit een tram uitgestapt waar maar liefst drie telefoongesprekken te volgen waren, ondanks de luide muziek die uit mijn koptelefoon kwam.

Eentje in het Vlaams van een meisje die misschien een appartement ging kopen, en ook al begrijp ik haar enthousiasme, want uiteindelijk dat is iets dat je niet elke dag doet, ik hoefde niet te weten hoeveel ze verdient per maand, hoeveel ze aan de bank moest, enzovoort, en zeker al niet zo dicht bij mijn oor, want helaas ik zat net voor haar toen ze het allemaal vertelde, of beter gezegd, riep🤦🏻‍♀️

Een andere in het Spaans over waar en hoe, iets goedkoper te vinden was, in geuren en kleuren verteld, en waar geen happy end aan dat eindeloze roepend monoloog kwam. Heb ik hier weinig begrip voor omdat ik zelf geen beller ben?🤔

Over het telefonisch gesprek in een exotisch Afrikaans taal, kan ik helaas niet meer vertellen dan dat ik 40 minuten lang op de tram zat en toen ik uitstapte nog doorging. Het onderwerp van gesprek blijft mij een raadsel voor het leven 🤷🏻‍♀️

En nu, nu zit ik 5 minuten op een rustigere plek, mijn zenuwen zijn wat rustiger geworden, ik herlees wat ik geschreven heb, en denk, Miriam, je hoef jezelf ook niet aan te stellen… je overdrijf wel nogal, maar nee, eigenlijk niet… ik pleit voor een tramrit waar je zen van wordt.

Bedankt. Gracias. Asante🙏🏻


0